Μαζί με τους γονείς

16/11/2016: Ο π. Βασίλειος Βολουδάκης συνομιλεί με τον π. Βασίλειο Τσιμούρη στην ραδιοφωνική εκπομπή "Μαζί με τους γονείς" της Πειραϊκής Εκκλησίας.
Τίτλος της εκπομπής: «Υπάρχει άνθρωπος που δεν υπακούει κάπου;»

Ο μοναχισμός είναι για λίγους, ο γάμος για λιγότερους

Ο σκοπός του ερωτικού στοιχείου στη ζωή του ανθρώπου και το μυστήριο του γάμου

ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΟΜΙΛΙΩΝ-ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ μέ θέμα τίς «ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ» τοῦ Ἁγ. Αὐγουστίνου καί Ὁμιλητή τόν π. Βασίλειον Βολουδάκη.

Οἱ ὁμιλίες-συζητήσεις μέ ὁδηγό τό ἀνωτέρω βιβλίο τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου συνεχίζονται στήν Πνευματική Ἑστία του Αγίου Νικολάου Πευκακίων. Θά παραθέσουμε καί στό σημείωμά μας αὐτό, ἀποσπάσματα–ἀποστάγματα τῆς ἀναλύσεως τοῦ π. Βασιλείου στή γενική θεματική ἑνότητα «Η ΦΙΛΙΑ».

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ «ΚΡΑΤΑΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ» “ΓΛΙΣΤΡΑΕΙ” ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!

Κάποτε, ὁ ἄνθρωπος κοίταζε τόν κόσμο γύρω του κι ἔβλεπε παντοῦ μυστήρια. Τό ταξίδι τοῦ ἥλιου στόν οὐρανό ἦταν ἕνα μυστήριο. Τό “κρυφτό” πού παίζει ἡ σελήνη μέ τή γῆ ἦταν μυστήριο. Ἡ τρομαχτική δύναμη τῆς καταιγίδας κι ἡ ἀναπάντεχη φωτιά τοῦ κεραυνοῦ ἦταν ἕνα μυστήριο. Τό ἄπειρο τοῦ νυχτερινοῦ οὐρανοῦ μέ τά ἀμέτρητα ἀστέρια ἦταν ἕνα μυστήριο. Ἡ ἄβυσσος τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου ἦταν ἕνα μυστήριο. Ὅμως, ἐπειδή τό ἀνθρώπινο εἶδος «φύσει τοῦ εἰδέναι ὀρέγεται», βάλθηκε νά ψάξει καί νά ἀπομυθοποιήσει ὅλα τά μυστήρια τοῦ κόσμου του. Ἔτσι, ὁ ἥλιος ἔπαψε νά εἶναι ὁ ἁρματηλάτης πού ὁδηγεῖ τά φλόγινα ἄλογά του στόν οὐρανό καί ἔγινε μία μπάλλα φωτιᾶς στό κέντρο τοῦ ἡλιακοῦ μας συστήματος. Ἡ σελήνη ἔχασε τή μαγεία της, πατήθηκε, κατακτήθηκε κι ἀποδείχτηκε ἕνας ἄχαρος βράχος πού γυρίζει γύρω ἀπ’ τή γῆ. Ἡ καταιγίδα κι ὁ κεραυνός προβλέπονται καί ἐλέγχονται καί ἔπαψαν νά τρομάζουν πιά τόν ἄνθρωπο, ὁ δέ νυχτερινός οὐρανός –παρ’ ὅλο πού ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἄπειρος– παρακολουθεῖται ἀπό τεράστια τηλεσκόπια πού ψάχνουν τά βάθη του καί δορυφόρους πού στέλνουν φωτογραφίες στή γῆ καί «μιλοῦν» γιά γαλαξίες, νεφελώματα, ἡλιακά συστήματα, μαῦρες τρύπες και πάει λέγοντας... Ὁ ἄνθρωπος τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα δέν ἔχει χῶρο γιά μυστήρια στή ζωή του. Ὅλα τά θεωρεῖ ἐξηγημένα –κι ὅσα δέν εἶναι θά ἐξηγηθοῦν στό ἄμεσο μέλλον– κι ὅλα θεωρεῖ ὅτι τά ἐλέγχει.

ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΑΜΟ

Επιτέλους τό ὄνειρο τοῦ γάμου ἔγινε πραγματικότης. Τό μεγάλο γεγονός τῆς ζωῆς τόσων ἀνθρώπων γυναικῶν καί ἀνδρῶν ἦλθε. Ὁ γάμος ἔγινε. Ὁ Παπᾶς μάζεψε τίς λαμπάδες καί τ’ ἁγιοχάρτια του. Ὁ χορός καί τό γλέντι τέλειωσαν. Οἱ καλεσμένοι ἀπεχαιρέτισαν κι’ ἔφυγαν. Κι’ ὁ μῆνας τοῦ «μέλιτος» πέρασε κι’ αὐτός. Ἡ ζωή ἀρχίζει πάλι τή συνηθισμένη μονότονη καί κουραστική πορεία της. Ὁ ἄνδρας γνωρίζει τή γυναίκα του, ἡ γυναίκα γνωρίζει τόν ἄνδρα της. Καί συμβαίνει πολλές φορές αὐτή ἡ ἀμοιβαία γνωριμία νά εἶναι μιά ἀποκάλυψη καί μιά μεγάλη χαρά. Μπορεῖ ὅμως νά εἶναι καί τό ἀντίθετο. Μιά μεγάλη θλίψη. Γιατί ὁ ἄνδρας πού ὀνειρευτήκαμε δέν εἶναι στ’ ἀλήθεια ἔτσι πού τόν θέλαμε ἤ ἡ γυναίκα πού ποθήσαμε ἤ πού μᾶς προξενέψανε δέν εἶναι ὅπως τήν περιμέναμε.  Τό ὄνειρο εἶναι πλειό ὄμορφο ἀπό τήν πραγματικότητα. «Πόσο τό μετανοιώνω πού παντρέφτηκα», μοῦ ἔγραψε προχθές σέ γράμμα της μιά λεπτή κι’ εὐγενικιά γυναίκα. Δέν βρῆκα αὐτό πού ἤλπιζα στό γάμο μου. Δέν εἶναι καί κακός ὁ ἄνδρας μου μά ὡστόσο δέν εἶναι καί αὐτός πού νόμιζα, αὐτός πού ἤθελα». Ἀλλά καί στίς καλύτερες ἀκόμη συμπτώσεις καί περιπτώσεις πού οἱ ψυχές κι’ οἱ χαρακτῆρες δύο ἀνθρώπων μοιάζουν καί ταιριάζουν τόσο πολύ κι’ ἡ ἀμοιβαία ἀγάπη κι’ εὐτυχία εἶναι πές βέβαιη ἀνάμεσα σ’ἕνα ἀνδρόγυνο καί τότε ἀκόμη ὑπάρχει φόβος γιά τή διάψευση καί τή δυστυχία.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ!

Η σκηνή καί πάλιν στό Ἐπισκοπικό Γραφεῖο: Μιά γερόντισσα μητέρα, κυρτωμένη ἀπό τά χρόνια καί τά βάσανα, διηγεῖται μέ κλάμματα πολλά τό θλιβερό της περιστατικό: «Ὁ γαμπρός θέλει νά μοῦ γυρίση τήν κόρη μου πίσω. Κι’ἔχουν δύο παιδιά τώρα. Ὅταν μοῦ τή ζήτησε σέ γάμο ἔλεγε πώς δέν θέλει ἄλλο ἀπό τό μερίδιό της. Τώρα μοῦ ζητᾶ κι’ «ἀπανοπροῦκι» (περισσότερα δηλ. ἀπό ὅ,τι πῆρε σάν προῖκα) καί ἐπειδή δέν μπορῶ νά τοῦ δώσω γιατί ἔχω κι’ ἄλλα παιδιά θέλει νά μοῦ τή γυρίση πίσω».

Θλιβερή καί συνηθισμένη ἱστορία πού τή συναντᾶ κανείς τόσο συχνά σήμερο. Γιατί ἡ περίφημη «προῖκα» γίνεται αἰτία ὄχι μόνο νά ματαιωθοῦν ἐκλεκτοί καί εὐτυχισμένοι γάμοι, ἀλλά καί κεῖνοι ποὔγιναν ἐπιτέλους χωρίς τούς ὑπολογισμούς της ἀρχικῶς, νά δυστυχοῦν καί νά γίνωνται παγίδες τῆς χαρᾶς καί τῆς γαλήνης μέσαστήν οἰκογένεια ἤ καί νά διαλυθοῦν μέ φοβερές γκρίνιες καί βαρειά οἰκογενειακά πάθη.

ΓΑΜΟΣ ΜΕ ΑΙΣΘΗΜΑ

Μιά ἀκόμη αἴτηση γιά διαζύγιο.

«Μέ πῆρε –λέγει ἡ γυναίκα πού τό ζητᾶ– μέ ἔρωτα. Μ’ ἀγαποῦσε τόσο πολύ τότε –φυλάω ἀκόμη μερικά ἀπό τά γράμματα πού μοὔγραφε τότε γεμάτα ἀπό γλυκά λόγια καί πάθος– τώρα μέ αποστρέφεται, μοῦ κάνει ἀπιστίες, μέ δέρνει καί μέ χτυπᾶ γιά νά φύγω καί νά ζήση μέ κείνη πού ἀγαπᾶ τώρα...».

Πέθανε λοιπόν – σκέπτομαι – τόσο γρήγορα ἡ ἀγάπη στίς δυό αὐτές νεαρές ἀκόμη ὑπάρξεις; Τόσο γρήγορα λοιπόν φθείρεται καί κουράζεται ἡ ἀνθρώπινη καρδιά; Ὄχι δέν πεθαίνει τόσο γρήγορα ἡ ἀγάπη. Ἀλλά στήν περίπτωση αὐτή δέν ὑπῆρχε ἀγάπη, ὑπῆρχε μόνον ἕνα τυφλό αἴσθημα ἤ ἕνας κατώτερος πόθος, πού ὅταν κουράστηκε ἐξατμίσθηκε καί χάθηκε. Καί θέλω νά τονίσω ἀκριβῶς αὐτό ἐδῶ: Κάθε αἴσθημα καί κάθε πόθος πού αἰσθάνεται ὁ ἄνδρας γιά τή γυναίκα ἤ ἡ γυναῖκα γιά τόν ἄνδρα, δέν εἶναι ἀγάπη. Βέβαια ἡ σωματική ὀμορφιά ἤ ἡ ψυχική γλυκάδα τοῦ ἄλλου φύλου μπορεῖ νά κάμη μιά αἴσθηση στήν καρδιά μας καί νά μᾶς γεννήση μιά συμπάθεια. Μά ἡ συμπάθεια αὐτή μπορεῖ νά εἶναι καθαρά σαρκικός πόθος πού ἐκφράζει τή βιολογική ἀπαίτηση τοῦ φύλου. Ἤ μπορεῖ νά εἶναι ­ὅπως λέγει ἡ ψυχολογία– προβολή τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ μας στήν εἰκόνα τοῦ ἄλλου, δηλαδή νά νομίζωμε ὅτι ὁ ἄνδρας ἤ ἡ γυναίκα πού ἀγαποῦμε ἔχει κεῖνα ἀκριβῶς τά δῶρα καί τά χαρίσματα πού θέλαμε μεῖς νά ἔχη σάν ἰδανικό πρόσωπο πλασμένο μέσα στή φαντασία μας. Ἤ μπορεῖ ἀκόμη νά εἶναι μιά λατρεία τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ μας στό πρόσωπο ἐκεῖνο π’ ἀγαποῦμε. Ἤ τέλος πάντων μπορεῖ νά εἶναι μιά σύνθεση ἀπ’ ὅλα αὐτά πού γεμίζει καί καταγοητεύει τήν ὕπαρξή μας καί νομίζομε πώς ἀγαποῦμε ἤ μᾶς ἀγαποῦν.

Μεταλόχεια μελαγχολία

Σε συζήτηση που άκουσα σχετικά με τη μεταλόχεια μελαγχολία αναφέρθηκε καταρχήν ότι δεν συμβαίνει υποχρεωτικά σε όλες τις γυναίκες. Παρουσιάζεται την περίοδο μετά τον τοκετό στις εγωπαθείς κυρίως γυναίκες. Η γυναίκα παύει ως εγκυμονούσα να είναι το κέντρο ενδιαφέροντος όλων, αισθάνεται ότι δεν έχει πλέον το αποκλειστικό ενδιαφέρον του άνδρα της, πιστεύει ότι όλοι πλέον ασχολούνται με το μωρό και όχι με αυτήν.

«…..Η γυναίκα επλάσθη βοηθός….» (τον βοηθό ποιος θα τον βοηθήσει;)

Καθημερινά συνειδητοποιεί κάποιος το πόσα βάρη σηκώνουν σήμερα οι γυναίκες. Μία γειτόνισσα μου έλεγε ότι η μητέρα της περίπου στα 67, κάπου χτύπησε το κεφάλι της (στο σπίτι μένει με τον άντρα της και έναν ανύπαντρο γιό της) και κανείς από το σπίτι δεν κατάλαβε την κρισιμότητα της κατάστασής της. Η κόρη της με τα πολλά την πήγε στο νοσοκομείο …. κλπ, ο σύζυγος και ο γιός στο κόσμο τους. Μου έλεγε η κόρη της ότι πάντα προσέχουν τον πατέρα της (στα σημαντικά θέματα υγείας που έχει) και η μητέρα της έρχεται πάντα ύστερη. Πάντα οι γυναίκες βάζουν τον εαυτό τους δεύτερο (καλύτερα να πω τελευταίο) και σχεδόν πάντα οι άντρες «εκμεταλλεύονται» αυτή τους την αδυναμία, κλείνονται όλο και περισσότερο στον εαυτό τους, θέλουν όλοι να ασχολούνται μαζί τους και δεν ενδιαφέρονται σχεδόν καθόλου για τις συζύγους τους.