Συνέντευξη που
παραχωρήθηκε από τον υπεύθυνο του προγράμματος διδασκαλίας αρχαίων ελληνικών σε
παιδιά κ. Γεωργιάδη Κυριάκο στον Γιώργο Ρακκά για λογαριασμό του περιοδικού «Άρδην».
Άρδην: Κύριε Γεωργιάδη, η επιλογή διδασκαλίας αρχαίων ελληνικών σε παιδιά του δημοτικού συγκρούεται μετωπικά με τη στερεοτυπική αντίληψη που τα θέλει δύσκολα και απροσπέλαστα ακόμα και για τους μαθητές λυκείου. Ποιά είναι η πείρα που αποκομίζετε από τη διεξαγωγή των μαθημάτων;
Κ. Γεωργιάδης: Κατ’ αρχάς θα πρέπει να κάνουμε μια γενική αναφορά στο γιατί και πώς του όλου εγχειρήματος. Διδάσκουμε από το 1994 φιλολογικά μαθήματα σε μαθητές και μαθήτριες λυκείου. Σε όλη αυτή την περίοδο παρατηρούσαμε μία πτώση του γλωσσικού επιπέδου των μαθητών και μία προϊούσα δυσκολία στην πρόσληψη της αρχαίας ελληνικής, αλλά και της νέας ελληνικής γενικότερα. Ταυτόχρονα, η αδυναμία συγκέντρωσης, η έλλειψη υπομονής και επιμονής στις δυσκολίες των μαθημάτων, η αδικαιολόγητη ταχύτητα και η άρνηση σε οποιαδήποτε εμβάθυνση κατέστησαν πλέον κεντρικά χαρακτηριστικά. Ανιχνεύοντας τρόπους ανατροπής αυτής της καθοδικής πορείας, βλέπαμε ότι δεν είναι δυνατόν να γίνει κάτι ουσιαστικό υπό το βάρος της πίεσης του χρόνου (βλ. εξετάσεις και μεγάλος όγκος της καθορισμένης από το υπουργείο ύλης). Έτσι καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι πρέπει το παιδί να έρθει σε γόνιμη και ουσιαστική επαφή με την αρχαία ελληνική γλώσσα από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, περίοδο κατά την οποία υπάρχει άνεση χρόνου για να γίνει σωστή προετοιμασία, ώστε το παιδί, εισερχόμενο στο γυμνάσιο, να αντέξει το απότομο «σοκ» του πολυτονικού και των αρχαίων ελληνικών. Βεβαίως, καθώς σχεδιάζαμε το πρόγραμμα των μαθημάτων, έπρεπε να λάβουμε υπόψη ορισμένες βασικές παραμέτρους. Τα σημερινά παιδιά δέχονται από πολύ νωρίς πολλά ερεθίσματα, είναι εξοικειωμένα με την τεχνολογία, χάρη στην οποία όμως αποκτούν μία αδικαιολόγητη και επιζήμια ταχύτητα σε όλα, είναι πολύστροφα, αλλά βαριούνται εύκολα. Έλα όμως που ο φυσιολογικός ρυθμός είναι ο αργός και τα σπουδαία πράγματα απαιτούν υπομονή, επιμονή, αργό ρυθμό - τουλάχιστον στην αρχή! Αυτό ήταν και το μεγάλο πρόβλημα που έπρεπε να λύσουμε στο επίπεδο του σχεδιασμού του μαθήματος. Ξέραμε ότι η επιλογή του κλασικού τρόπου διδασκαλίας, δηλαδή γραμματική, συντακτικό, κείμενα για εξάσκηση, είχε εξασφαλισμένη την αποτυχία από την πρώτη ώρα. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να επενδύσουμε τον σκληρό πυρήνα του μαθήματος (γραμματική - συντακτικό) με όλα τα όπλα που διαθέτει ο Ελληνικός Πολιτισμός.
Σέρρες 11 Ιουνίου 2014
Άρδην: Κύριε Γεωργιάδη, η επιλογή διδασκαλίας αρχαίων ελληνικών σε παιδιά του δημοτικού συγκρούεται μετωπικά με τη στερεοτυπική αντίληψη που τα θέλει δύσκολα και απροσπέλαστα ακόμα και για τους μαθητές λυκείου. Ποιά είναι η πείρα που αποκομίζετε από τη διεξαγωγή των μαθημάτων;
Κ. Γεωργιάδης: Κατ’ αρχάς θα πρέπει να κάνουμε μια γενική αναφορά στο γιατί και πώς του όλου εγχειρήματος. Διδάσκουμε από το 1994 φιλολογικά μαθήματα σε μαθητές και μαθήτριες λυκείου. Σε όλη αυτή την περίοδο παρατηρούσαμε μία πτώση του γλωσσικού επιπέδου των μαθητών και μία προϊούσα δυσκολία στην πρόσληψη της αρχαίας ελληνικής, αλλά και της νέας ελληνικής γενικότερα. Ταυτόχρονα, η αδυναμία συγκέντρωσης, η έλλειψη υπομονής και επιμονής στις δυσκολίες των μαθημάτων, η αδικαιολόγητη ταχύτητα και η άρνηση σε οποιαδήποτε εμβάθυνση κατέστησαν πλέον κεντρικά χαρακτηριστικά. Ανιχνεύοντας τρόπους ανατροπής αυτής της καθοδικής πορείας, βλέπαμε ότι δεν είναι δυνατόν να γίνει κάτι ουσιαστικό υπό το βάρος της πίεσης του χρόνου (βλ. εξετάσεις και μεγάλος όγκος της καθορισμένης από το υπουργείο ύλης). Έτσι καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι πρέπει το παιδί να έρθει σε γόνιμη και ουσιαστική επαφή με την αρχαία ελληνική γλώσσα από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, περίοδο κατά την οποία υπάρχει άνεση χρόνου για να γίνει σωστή προετοιμασία, ώστε το παιδί, εισερχόμενο στο γυμνάσιο, να αντέξει το απότομο «σοκ» του πολυτονικού και των αρχαίων ελληνικών. Βεβαίως, καθώς σχεδιάζαμε το πρόγραμμα των μαθημάτων, έπρεπε να λάβουμε υπόψη ορισμένες βασικές παραμέτρους. Τα σημερινά παιδιά δέχονται από πολύ νωρίς πολλά ερεθίσματα, είναι εξοικειωμένα με την τεχνολογία, χάρη στην οποία όμως αποκτούν μία αδικαιολόγητη και επιζήμια ταχύτητα σε όλα, είναι πολύστροφα, αλλά βαριούνται εύκολα. Έλα όμως που ο φυσιολογικός ρυθμός είναι ο αργός και τα σπουδαία πράγματα απαιτούν υπομονή, επιμονή, αργό ρυθμό - τουλάχιστον στην αρχή! Αυτό ήταν και το μεγάλο πρόβλημα που έπρεπε να λύσουμε στο επίπεδο του σχεδιασμού του μαθήματος. Ξέραμε ότι η επιλογή του κλασικού τρόπου διδασκαλίας, δηλαδή γραμματική, συντακτικό, κείμενα για εξάσκηση, είχε εξασφαλισμένη την αποτυχία από την πρώτη ώρα. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να επενδύσουμε τον σκληρό πυρήνα του μαθήματος (γραμματική - συντακτικό) με όλα τα όπλα που διαθέτει ο Ελληνικός Πολιτισμός.
